O MES máis cruel non é o de abril.

El carro transportando las rentas para que los hidalgos puedan celebrar sus tertulias.

O MES máis cruel non é o de abril.
Setembro é triste antes do outono. Os carros
cantaban polas corredoiras
maravillosamente. Carrexaban o pan
cara ás granívoras tullas dos señores da terra
en concepto de foro ou alugueiro
de terça ou quarta do que deus í der,
ou de renda sabida
non embargante grando nen geada,
que deveredes dar en paz e en salvo
por día de san Miguel de setembro.
Ei, vacas, ei.
Trece fanegas de centeo
e tres e media de trigo pola medida de Vilalba
tampouco non son tanto se non hai lama nas rodeiras.
Xa folgaredes estes días,
cando labremos pra outonar a renda
do ano que vén. Ei, vacas ei.
Maravillosamente
cantaba o carro cara 6 Carregal,
e Xan de Cabana competía
co eixe de freixo sonoroso
e coas imprevisoras carricantas:
Teño un carriño cantor,
teño un carro cantareiro.
Así cantaría, digo eu,
Xan de Cabana, bon labrego,
mentres contribuía alegremente
a establecer a base material
que nas sobremesas da invernía
permitiría que se celebrasen
as cultas conversas de fidalgos
tan ben descritas por don Ánxel Fole.

Setembro foi o mes máis cruel
prá miña estirpe

Cabalgada na brétema