O CARRETO DO PAN

El canto del carro como señal de abundancia e de contento del propio carro.

O CARRETO DO PAN

Andan os carros cantando
na colleita recollendo.
E van as medas medrando
e os medeiros van rebendo.
Cantan, a máis non poder,
os carretos coa colleita.
¡Pro Santiago, se Deus quer,
ha de estar a malla feita!

XOSÉ CRECENTE VEGA

Os carros de herba

Se ven pasar los doce carros que ha dado el Prado Grande. Carros cargados hasta arriba y cantando.

Os carros de herba

Con maxestá de procesión,
polo camiño de Rianxe
veñen andando a modo, a modo, os doce
carros de herba que deu o Prado Grande.
Veñen botando un aturuxo
de gorxas de xigante:
este seu grito longo
i agudo e vivo que semella que arde.
¡E que ben repenados! ¡E que ben
terciados! ¡E que grandes!
Pra estes carros atar fai falla todo
o largo dos máis largos adivales.
Acupan o camiño
todo de parte a parte.
E rozan os valados; i enguedéllase
a herba nas silveiras e nos arbres.
I a herba é branca com' o liño e deixa
ulindo a gloria o aire.
Así pasan cantando
na calma amorosiña desta tarde,
e prometendo inchente
pra días de friaxe,
os doce carros de herba
que deu o Prado Grande.

ARCADIO LÓPEZ-CASANOVA

Páramo, se relembro ...

Reflexión ante la necesidad de conocer la historia real de la guerra. Los campos trabajados actuales como contraste de los campos sin cultivar de la época del período de la guerra y la ausencia de los carros que bajaban el pan del monte (paz).

Páramo, se relembro ...

Cando abro a fiestra da mañá e me chega
un ar limpo de outono dende o Páramo,
e vexo a terra aberta en sucos, como
pechar entón os ollos e volver
a aqueles anos nos que a xente andaba
entre alambradas, co fusil, (a Historia
estudieina sen libros moitas veces),
e na casa da avoa os pais dicían:
"que será do Manoel, traen os xornais ..."
¿Cantas tristezas hai de todo isto?

Como volver a relembrar aqueles
tempos dunha posguerra e a paisaxe
igoal que o corazón, erma, sen carros
que baixaran do monte o pan prás airas,
as campas largacías sen centeo,
altos veráns sen sol pois que era o pranto
só entre nós, ai, dicide, como agora
que abro a fiestra e de súpeto está aterra
toda en sucos medrando cara a espranza,
e me ven a laberca co seu canto
de limpo outono, vou volver. .. (Daquela
eu era un neno afeito na tristeza).

Agora, si, que podo abrir os ollos
sen ver a noite chea de fusiles,
e escoitar quen en silencio a avoa chora,
e chorar eu tamén sen saber inda
as historias da guerra, a que vou
renacer a nenez ametrallada ...
¡Canta páxina en sangue da memoria!

E é que a mañá de novo chega cando
aparez xa dourada polo outono
a longura do Páramo e contemplo
Santa Andrea, Piñeiro, San Martiño,
Vilarmosteiro, Angadas, Reboreda,
Ardeverde, Trebolle, e boto a andare
por estas terras miñas pronunciadas
nun silencio de Carmen, baixo un sol
amencido xa a tempo de ledicia.