MANUEL MARÍA

O CARRETO DO PAN

O canto do carro como sinal de fartura e de contento do propio carro.

 

O CARRETO DO PAN

Andan os carros cantando
na colleita recollendo.
E van as medas medrando
e os medeiros van rebendo.
Cantan, a máis non poder,
os carretos coa colleita.
¡Pro Santiago, se Deus quer,
ha de estar a malla feita!

 

 

XOSÉ CRECENTE VEGA

Os carros de herba

Vense pasar os doce carros que deu o Prado Grande. Carros cargados ata arriba e cantando.

 

Os carros de herba

Con maxestá de procesión,
polo camiño de Rianxe
veñen andando a modo, a modo, os doce
carros de herba que deu o Prado Grande.
Veñen botando un aturuxo
de gorxas de xigante:
este seu grito longo
i agudo e vivo que semella que arde.
¡E que ben repenados! ¡E que ben
terciados! ¡E que grandes!
Pra estes carros atar fai falla todo
o largo dos máis largos adivales.
Acupan o camiño
todo de parte a parte.
E rozan os valados; i enguedéllase
a herba nas silveiras e nos arbres.
I a herba é branca com' o liño e deixa
ulindo a gloria o aire.
Así pasan cantando
na calma amorosiña desta tarde,
e prometendo inchente
pra días de friaxe,
os doce carros de herba
que deu o Prado Grande.

ARCADIO LÓPEZ-CASANOVA

Páramo, se relembro ...

Reflexión perante a necesidade de coñecer a historia real da guerra. Os campos traballados actuais como contraste dos campos sen cultivar da época do período da guerra e a ausencia dos carros que baixaban o pan do monte (paz).

Páramo, se relembro ...

Cando abro a fiestra da mañá e me chega
un ar limpo de outono dende o Páramo,
e vexo a terra aberta en sucos, como
pechar entón os ollos e volver
a aqueles anos nos que a xente andaba
entre alambradas, co fusil, (a Historia
estudieina sen libros moitas veces),
e na casa da avoa os pais dicían:
"que será do Manoel, traen os xornais ..."
¿Cantas tristezas hai de todo isto?

Como volver a relembrar aqueles
tempos dunha posguerra e a paisaxe
igoal que o corazón, erma, sen carros
que baixaran do monte o pan prás airas,
as campas largacías sen centeo,
altos veráns sen sol pois que era o pranto
só entre nós, ai, dicide, como agora
que abro a fiestra e de súpeto está aterra
toda en sucos medrando cara a espranza,
e me ven a laberca co seu canto
de limpo outono, vou volver. .. (Daquela
eu era un neno afeito na tristeza).

Agora, si, que podo abrir os ollos
sen ver a noite chea de fusiles,
e escoitar quen en silencio a avoa chora,
e chorar eu tamén sen saber inda
as historias da guerra, a que vou
renacer a nenez ametrallada ...
¡Canta páxina en sangue da memoria!

E é que a mañá de novo chega cando
aparez xa dourada polo outono
a longura do Páramo e contemplo
Santa Andrea, Piñeiro, San Martiño,
Vilarmosteiro, Angadas, Reboreda,
Ardeverde, Trebolle, e boto a andare
por estas terras miñas pronunciadas
nun silencio de Carmen, baixo un sol
amencido xa a tempo de ledicia.