Ollamos xa tanto emigrante chorar o seu fracaso.
Nós vímolos en Puerto Dollard Rico de Miseria,
camiñar, Santurce arriba-Santurce abaixo, a súa saudade;
i en Veracruz, sentados na Praza das Colonias,
ollar tristeiramente aos mariachis das marimbas
e a Parroquia branca por eles non sentida.

Nós vímolos en Nova Iork, no Hudson se confundir
na brétema, en barcos zoqueiros de manga ancha
que a eles víñanlles dabondo estreítos i
esí fumos descobrindo a Galicia do fracaso.

Na rúa catorce -fortín estrí, din eles, claro-
hai un bar nun sótano de brétemas
e vellos nil a xugala brisca e mailo tute
e un bar sin nome de homes que perderon
i é vello e ten cadeiras de madeira de piñeiro ...
talmente é un bar destes que temos na terra:
fálase alí do marelo gando e da leira cheirante,
que arrecende a derradeira auga froital,
da chuvia tantas veces presentida e alí hai

galegos nun mar de brétemas que ten cadeiras de
madeira.

Alí é Galicia onde Nova Iork esváese,
Nós vímolos dende Hamburgo a Malmöe, camiñar nos
muelles
na percura de mariños que con eles falaran i entendéranse
-navegar ven sendo na Galicia outro xeito de emigrar-
e traballar de cotío, sen folganza, pra manter a fame
da familia que na terra agardaba o seu retorno.
Nós vímolos mundo adiante traballar choios ruíns
-choios que os nativos non querían- traballos de bestas
xunguidos nun carro de fame que tecía coa lembranza,

Nós vímolos esí talmente como volo digo
i é que eu son agora o poeta maldito que siñala
e furga, a man enteira, na chaga cheirenta
dunha verdade que de vagar está sendo lapidada.
E dígovolo porque é certo, porque quéimame a ialma
ollar nenas, de brétema e agarimo, vendelo corpo
dende o Soho hastra o Pigalle,
dende Malmöe a San Juan de Puerto Dollard
porque quéimanme as mans de homes
-homes coma min e coma vós eiquí sentados gañando
a vida a boleadas
que é coma alí se di ao limpar as botas.
Dóenme as mans i a ialma cando despois ,chegan
nun carro de prestado, usado, revendido,
a esconder nel o seu fracaso e nos decir;
en San Guan, mi 'viego, en san guan eu tengo tierras
i en niu ior, o.k. fatoría de sombreiros
-de ala corta, claro-
en Veracruz, mi cuate, unha planta bananas,
i entón eu cágome, eu debo ser moi bruto, craro,
en San Juan de Puerto Dollard Rico de Miserias ,
no Niu Iorque gris de fume cheio ,e na naí que nos pariu
a todos nós si é que non somos galegos,
máís que pra a fame i a miseria

si é que eu non podo berrar:

Galegos quietos onde estades, non saiades da terra.
Voltade a ela: porque nós somos homes
pra moito máis que pra nos alonxar
tras un sol, que é noso e perteñécenos,
e marcar ronseles de ausenza nun 'camiño alleo.